Wstęp

Rozdział powstał na podstawie Standardu Systemu Plików Linuxa, FSSTND, wersji 1.2 (zobacz bibliografię). Standaryzacja hierarchii katalogów ma na celu ułatwienie życia administratorom i programistom - łatwiej coś znaleźć jeżeli jest umieszczone w odpowiednim miejscu. Używanie standardu nie jest przez nikogo wymagane, jednak większość dystrybucji tworzona jest zgodnie z nim. FSSTND definiuje podobną hierarchię jak w innych systemach Unix.

Rozdział nie zawiera szczegółów, po nie sięgnij do FSSTND. Administrator powinien rozumieć i znać ten standard.

Całe drzewo stworzone jest w sposób ułatwiający rozłożenie go na kilku dyskach, lub partycjach. Głównymi częściami są: katalog główny, /usr, /var, /home (zobacz Figure 3-1). Każda z części ma inne przeznaczenie. Niektóre z części mogą znajdować się w sieci, na urządzeniach wyłącznie odczytywalnych.

Poniżej znajduje się opis przeznaczenia danej części.

• Główny system plików jest specyficzny dla każdej z maszyn (generalnie znajduje się na poszczególnych maszynach, choć może być montowany z sieci, itd.), zawiera pliki niezbędne do uruchomienia systemu i zamontowania innych systemów plików. Zawartość powinna być wystarczająca do uruchomienia systemu w trybie jednego użytkownika, naprawy pozostałych systemów plików oraz odtwarzania kopii zapasowych.

• /usr zawiera wszelkie polecenia, biblioteki, strony podręcznika i inne niezmieniające się dane potrzebne podczas normalnej pracy. Pliki w /usr nie powinny być zależne od architektury komputera, nie powinny być zmieniane podczas pracy systemu. Umożliwia to dzielenie plików poprzez sieć, co może być okazać się bardzo ekonomiczne - oszczędza przestrzeń dyskową (katalog ten może zajmować kilkaset megabajtów) i łatwe do administracji (wystarczy uaktualnić/zainstalować program na jednym dysku) Nawet, jeżeli system plików znajduje się na lokalnym dysku może być montowany wyłącznie do odczytu - zmniejsza to szansę wystąpienia błędów po padzie systemu.

• Katalog /var zawiera pliki, które zmieniają się, np. wszelkie kolejki (poczty, newsów, drukarek, etc. ), logi, sformatowane pliki podręcznika oraz pliki tymczasowe. Tradycyjnie wszystko co znajduje się w /var było umieszczane w /usr, jednak to uniemożliwia zamontowanie /usr wyłącznie do odczytu.

• System plików /home zawiera katalogi domowe użytkowników - wszystkie ich dane. Odseparowanie danych użytkownika ułatwia ich archiwizację; najczęściej nie trzeba archiwizować pozostałych danych, lub można to robić rzadziej (nie są tak często zmieniane). Wielki /home może zostać podzielony na kilka dysków, możliwe jest to przez dodanie poziomu pośredniego, np. podziału /home/students, /home/staff; lub tworzenia katalogów związanych z pierwszą literą nazwy użytkownika a dopiero w nim katalogu domowego.

Wszystkie te części mogą znajdować się fizycznie na jednym systemie plików. Jeżeli jest to komputer domowy nie ma potrzeby stosować takiego podziału, jednak w większych systemach uniknięcie go jest niemożliwe. Ważne jest aby wszystkie te nazwy działały; np. powiedzmy, że /var i /usr są aktualnie na tej samej partycji, ścieżka /usr/lib/libc.a i /var/log/messages musi działać, w tym przykładzie możnaby przenieść /var do /usr/var i utworzyć odpowiednie łącze symboliczne - /var -> /usr/var.

Hierarchia katalogów w Uniksie grupuje pliki odpowiednio do ich przeznaczenia - wszystkie polecenia są w jednym miejscu, dane w innym, itd. Alternatywnie możnaby tworzyć katalogi dla poszczególnych programów. Drugie podejście ma kilka wad - trudno dzielić pliki (programy często zawierają części statyczne i wykonywalne), znalezienie programu może stać się trudne (np. zmuszenie programu man do zaglądania w odpowiednich katalogach może stać się koszmarem).