"Czysty dysk możesz przeszukiwać wiecznie. "
Instalując lub uaktualniając system musisz dokonać wiele operacji dyskowych. Musisz stworzyć systemy plików, zarezerwować odpowiednią ilość miejsca dla poszczególnych części.
Rozdział omawia wszystkie te czynności. Zazwyczaj etap ten jest jednokrotny, za wyjątkiem pracy z dyskietkami. Będziesz musiał powrócić do tego rozdziału w przypadku nowego dysku lub optymalizacji operacji dyskowych.
Podstawowe obowiązki:
Sformatować dysk. Oznacza to wszelkie rzeczy przygotowujące dysk do pracy, sprawdzenie występowania złych sektorów (aktualnie formatowanie nie jest konieczne).
Stworzyć partycje. Może to być nieuniknione w przypadku chęci posiadania kilku odmiennych systemów operacyjnych. Rozmieszczenie drzewa katalogów na kilku dyskach czyni część z nich bardziej odpornymi na błędy - niektóre z nich można zamontować jako wyłącznie do odczytu, często plików użytkowników umieszcza się na innej partycji w celu uproszczenia tworzenia kopii zapasowych.
Stworzyć system plików (odpowiedniego typu) na każdej partycji. Linux nie może działać bez systemu plików - tylko w oparciu o niego można tworzyć/kasować pliki, itd.
Zamontować różne systemu plików w odpowiedniej hierarchi - automatczynie lub ręcznie (ręcznie montowane systemy plików są zazwyczaj odmontowywane, ale powinieneś się upewnić).
Chapter 5 zawiera informacje o wirtualnej pamięci i buforowaniu operacji dyskowych - o czym powinieneś pomyśleć.
UNIX, oraz Linux, rozpoznaje dwa typy urządzeń: urządzenia blokowe losowego dostępu (dyski), oraz urządzenia znakowe (taśmy, połączenia szeregowe ), niektóre z nich można odczytywać losowo, niektóre sekwencyjnie. Każde z urządzeń posiada plik urządzenia. Czytają/zapisując do pliku urządzenia odwołujesz się do przypisanego plikowi sprzętu. Dzięki temu nie potrzeba żadnych specjalnych programów (oraz specjalnego stylu programowania) aby używać dane urządzenie. Dla przykładu: aby wysłać plik na drukarkę wystarczy
$ cat filename > /dev/lp1 $i zawartość pliku zostanie wydrukowana (oczywiście plik musi być w formacie akceptowanym przez drukarkę). Jednocześnie, jeżeli kilku użytkowników wyśle jednocześnie pliki na drukarkę może powstać sieczka - aby temu zapobiec należy skorzystać z zewnętrznych programów (np. lpr). Program ten upewnia się, że tylko jeden plik jest w danym momencie drukowany. Takie podejście wymagane jest dla wielu urządzeń. Zasadniczo, nie powinieneś zajmować się plikami urządzeń, ale odpowiednimi programami.
Ponieważ urządzenia są plikami (w katalogu /dev directory) można się łatwo przekonać czy dane urządzenie istnieje - wystarczy użyć ls, lub podobnego programu. Polecenie ls -l pokazuje w pierwszej kolumnie typ urządzenia, w drugiej prawa dostępu. Dla przykładu:
$ ls -l /dev/cua0 crw-rw-rw- 1 root uucp 5, 64 Nov 30 1993 /dev/cua0 $Pierwszy znak w crw-rw-rw- - `c' oznacza, że jest to urządzenie znakowe. Dla zwykłych plików pierwszym znakiem jest `-', dla katalogów `d', dla urządzeń blokowych `b'; zobacz stronę podręcznika o programie ls.
Zapamiętaj, że większość plików istnieje pomimo braku zainstalowanych urządzeń. Takie podejście upraszcza proces instalacji, oraz dodawania nowego sprzętu (nie trzeba znać odpowiednich programów i ich opcji aby utworzyć odpowiedni plik).