Różne części systemu operacyjnego

System operacyjny UNIX składa się z jądra oraz programów systemowych. Dostępne są również różne aplikacje. Jądro jest sercem systemu operacyjnego. [1] To ono wyszukuje pliki na dysku, uruchamia programy i rozdziela czas CPU, udostępnia pamięć i inne zasoby, odbiera i wysyła pakiety sieciowe, itd. Jądro robi niewiele, jednak dostarcza podstaw umożliwiających tworzenie narzędzi. Nie dopuszcza, by ktokolwiek miał bezpośredni dostęp do sprzętu, zmuszając wszystkich do używania dostarczonych funkcji. W ten sposób jądro do pewnego stopnia chroni jednego użytkownika przed drugim. Jądro udostępnia swe funkcje poprzez mechanizm wywołań systemowych; zobacz strony podręcznika z sekcji 2.

Programy systemowe używają narzędzi dostarczonych przez jądro w celu implementacji różnych wymaganych przez system operacyjny usług. Wszelkie programy pracują 'na jądrze', w trybie użytkownika. Jedną z różnic między programami systemowymi a aplikacjami jest to, że aplikacje udostępniają różne użyteczne rzeczy (np. możliwość grania, jeżeli jest to gra), natomiast programy systemowe są niezbędne do poprawnej pracy systemu. Procesor tekstu jest aplikacją; telnet jest programem systemowym. Różnica jest często umowna, potrzebna tylko dla zatwardziałych klasyfikatorów.

System operacyjny często zawiera kompilatory i odpowiednie biblioteki (GCC i biblioteka C), przy czym nie wszystkie języki programowania muszą być częścią systemu. Dokumentacja i np. gry również mogą nią być (przyp. tłum. w tym wypadku skłaniałbym się do terminu dystrybucja). Tradycyjnie, system operacyjny definiowany był przez zawartość medium instalacyjnego, w przypadku Linuxa tak nie jest - wiele komputerów udostępnia poprzez FTP różnorakie 'części' systemu.